Σας ενδιαφέρει ....

Ανακατανομή Αρμοδιοτήτων των μελών του ΔΣ

Μονή των Ουρσουλίνων.

Η επίσκεψη στη Μονή Ουρσουλίνων
Η πρώτη εικόνα που συναντά ο επισκέπτης φθάνοντας στη ρίζα των σκαλιών της Μονής των Ουρσουλίνων στην Τήνο, είναι η πινακίδα “Ιερά Μονή Ουρσουλίνων Μοναχών”. Και, πραγματικά, ο χώρος έχει αναμφίβολα μία ιερότητα και παράλληλα εκπέμπει μία ηρεμία, μία ταπεινότητα, μία απλότητα από την οποία δεν λείπει τίποτα.
Στην κορυφή της σκάλας, στην είσοδο της Μονής, μας υποδέχθηκε η αδελφή Θηρεσία. Πάντα στηριγμένη στο μπαστούνι της αλλά ευθυτενής και με το ίδιο χαμόγελο με το οποίο την είδαμε στην θερμή υποδοχή που μας επιφυλάχθηκε στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου στην εκεί επίσκεψή μας.
Η ξενάγησή μας στη Μονή, η οποία σήμερα λειτουργεί σαν εκθεσιακός χώρος, σαν “Μουσείο” των δραστηριοτήτων της για 130 χρόνια, μας έφερε σε όλους τους χώρους της, όπου διαδοχικά λειτούργησαν η Μονή των Ουρσουλίνων, Οικοτροφείο, Δημοτικό Σχολείο, Σχολή ταπητουργίας και αργαλιού.
Με φωνή γεμάτη υπερηφάνεια για την ιστορία του χώρου αλλά και με πολύ νοσταλγία για τη δική της διαμονή εκεί, η αδελφή Θηρεσία μας μίλησε για την υπερ-αιώνια ιστορία της Μονής, μέσα στην εκκλησία της Αγίας Καρδίας (Sacré-Cœur de Jésus). Μοιρασμένοι στα ξύλινα καθίσματα της εκκλησίας, μπροστά από την Αγία Τράπεζα και έχοντας έντονα την αίσθημα ότι, από τα πλευρικά στασίδια, μας παρακολουθούν οι εκκλησιαζόμενες μοναχές, ακούσαμε την αδελφή Θηρεσία να μας μιλάει για την κατασκευή της Μονής (1862-1867), για τις ημέρες της δόξας του στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, με τις 300 και πλέον οικότροφες μαθήτριες απ’ όλο την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό, όλων των δογμάτων και θρησκειών και μάλιστα της Αριστοκρατίας (μιας και το επίπεδο των γνώσεων το οποίο παρείχε η σχολή ήταν το ανώτατο της εποχής), για τα δύσκολα χρόνια του πολέμου που η Μονή παρέμεινε κλειστή και για την φθίνουσα πορεία που ακολούθησε αμέσως μετά, με τις αδελφές και τις οικότροφες να μειώνονται διαρκώς μέχρι τη στιγμή που έπαψε να λειτουργεί σαν Οικοτροφείο και συνέχισε σαν Δημοτικό Σχολείο (που εξακολουθεί να λειτουργεί μέχρι και σήμερα) αλλά και σχολή ταπητουργίας και αργαλιού μέχρι το 1993.



Στη συνέχεια, και επειδή η ξενάγηση γίνεται σε επίπεδα με πολλές σκάλες ανάμεσά τους, η αδελφή Θηρεσία έδωσε τη θέση της σε δύο κυρίες οι οποίες ανέλαβαν να μας ξεναγήσουν, μοιρασμένους σε δύο γκρουπ, στους άλλους χώρους της Μονής.
Στο μικρό Τσαγκαράδικο, μία νοσταλγική γωνιά για τους μεγαλύτερους, όπου οι μοναχές έφτιαχναν μόνες τους τα παπούτσια των ίδιων και των οικότροφων κοριτσιών.
Στην αίθουσα Μουσικής, με παρτιτούρες, διπλώματα και μουσικά όργανα (η σχολή μουσικής της Μονής διέθετε 30 πιάνα (!), οι δε μαθήτριές της έπαιρναν διπλώματα αναγνωρισμένα από το εθνικό ωδείο). 
Στην αίθουσα Καλών Τεχνών, όπου μας έκοψαν την ανάσα οι εξαιρετικές προσωπογραφίες, οι …“ολοζώντανες” “νεκρές φύσεις”, υπέροχες γκραβούρες και σκίτσα πουλιών και ζώων και τα υλικά (κηρομπογιές, ξυλομπογιές, κάρβουνα, νερομπογιές, μολύβια και τέμπερες) που χρησιμοποιούσαν οι κοπέλες.


Παραδίπλα, το ιατρείο και φαρμακείο της Μονής. Το νοσοκομείο ολόκληρου του νησιού μιας και εκεί οι εξυπηρετούνταν οι ασθενείς από ολόκληρο το νησί ! Τα φάρμακα παρασκευάζονταν και αυτά στον ίδιο χώρο, από βότανα του νησιού (ο κρόκος, για παράδειγμα).
Στην αίθουσα των αργαλιών λες και ο χρόνος έχει σταματήσει (κοινό χαρακτηριστικό σχεδόν όλων των χώρων της Μονής). Εργαλεία επεξεργασίας μαλλιού, ένας (από τους πολλούς που υπήρχαν παλιότερα) καλοδιατηρημένος αργαλιός, εργόχειρα, βιβλία με σχέδια, ραπτομηχανές, κ.α., μας διηγούνται ότι οι κοπέλες μάθαιναν εκεί ένα επάγγελμα ή “έκτιζαν” την προίκα τους.
Παραδίπλα, πάντα στο ισόγειο για λόγους πρακτικούς, η κουζίνα της Μονής, ένας καταπληκτικός χώρος με πλήθος εκθεμάτων ! Εκεί είδαν τα παιδιά –ίσως για πρώτη φορά– μία μεγάλη (και παμπάλαια) πλάστιγγα, είδαν ζυγαριές ακριβείας, κουζίνες ξύλου, πετρελαίου, καβουρδιστήρια καφέ, μηχανές κιμά, ταψιά, τηγάνια, φόρμες… Τριακόσια και βάλε άτομα (ένα μικρό χωριό !) έτρωγαν εκεί μέσα!

Ανεβαίνοντας μία μαρμάρινη σκάλα που τα σκαλοπάτια της είναι “βαθουλωμένα” όχι στη μέση αλλά στα δύο άκρα (οι κοπέλες ανέβαιναν για φαγητό σε στοιχημένες δυάδες), φθάνουμε στις τραπεζαρίες των μοναχών και των οικότροφων) στον επάνω όροφο. Και εδώ, η τάξη, η έλλειψη διακόσμησης (μόνον ένας πίνακας του Μυστικού Δείπνου υπάρχει στην τραπεζαρία των μοναχών), η λιτή επίπλωση δημιουργούν την εικόνα της κατάνυξης που θα έπρεπε να υπήρχε. Μπορεί κανείς, σε καταγραφές των ονομάτων ΟΛΩΝ των οικότροφων κοριτσιών που έζησαν εδώ, να αναζητήσει το όνομα της προ-προ-προ-γιαγιάς του, εάν της είχε γίνει η τιμή να ήταν εδώ.
Κάτι που έχουμε αρχίσει να κουραζόμαστε, κάτι που ο χώρος έχει αρχίσει να αλλάζει, επιταγχύνουμε το βήμα. Αφού περάσουμε από τα αναρρωτήρια, πίσω από μία μεγάλη ξύλινη πόρτα που θα έπρεπε να μένει διαρκώς κλειστή, μπαίνουμε στο άβατο της Μονής, έναν χώρο αποκλειστικά για τις μοναχές, στον οποίο απαγορευόταν όχι μόνον να περάσει, αλλά ακόμα και να κοιτάξει μέσα κάποια μαθήτρια.  Εδώ είναι τα κελιά των μοναχών, με ένα στενό κρεβάτι, ένα κομοδίνο με μία λάμπα, ένα είδος κρεμάστρας, μία κανάτα για πόσιμο νερό και μία μικρή λεκάνη για τις ατομικές τους ανάγκες. Μην περιμένετε να δείτε διαφορές στο κελί της ηγουμένης από εκείνα των υπόλοιπων μοναχών, δεν υπάρχουν.
Το γραφείο, όμως, που ακολουθεί, το “ηγουμενείο”, είναι λίγο πιο …”περιποιημένο”. Πολύ φωτεινό, σημαντικά πιο μεγάλο, βλέπει κανείς να έχει το γραφείο της ηγουμένης, άλλα δύο secretaries (τα γραφεία των γραμματέων), ένα χειροποίητο χαλί στο δάπεδο, παλιά souvenirs της σχολής, το σεντούκι με τα τρία κλειδιά και μία μεγάλη ξύλινη αρχειοθήκη.

Κάπου εδώ και αφού είδαμε και την μεγάλη αίθουσα Ραπτικής, με τα χειροποίητα έργα των μαθητριών αλλά και των μοναχών, με ενδυμασίες θεάτρου, ιερά άμφια, άλλα πλεκτά και κεντήματα, σχέδια σε βιβλία και πατρόν, μία από τις καλύτερες τέλος πάντων όλης της Μονής, κατεβήκαμε τη μεγάλη ξύλινη σκάλα που μας έφερε στο σαλονάκι της Μονής και από εκεί στην έξοδο. Η επίσκεψή μας στο Μουσείο είχε πια τελειώσει και, παίρνοντας το μπουκαλάκι με το νερό που η αδελφή Θηρεσία είχε φροντίσει να μας περιμένει, βγήκαμε σε αναζήτηση ενός άλλου προορισμού, την ενδοχώρα της Τήνου και τα εξαιρετικού ενδιαφέροντος και ομορφιάς εσωτερικά χωριά της, με τιςορθόδοξες, καθολικής και μεικτές κοινωνίες τους.